monochromes - statische ruis

De “Statische Ruis”-serie is geboren uit één van de moeilijkste periodes van mijn leven. Eind augustus 2020 werd ik gediagnosticeerd met baarmoederhalskanker. Ik was de week voordien zesentwintig geworden.

Het komt weinig voor bij jonge mensen, zei de dokter, ik had gewoon pech. Of ik een kinderwens had, werd mij gevraagd. Eerlijk gezegd, ik had geen idee. Kinderen krijgen was voor mij altijd een mogelijkheid geweest, een optie die er zou zijn wanneer ik er klaar voor was.

Ik kreeg het verdict en reed vervolgens in tranen naar huis. Ik was alleen naar de afspraak gekomen, omdat ik er zeker van was dat de diagnose van mijn jaarlijkse test goed zou zijn. Ik ben pas zesentwintig, wat zou er mis kunnen gaan?

Eenmaal thuis, belde ik mijn vriend (nu mijn man) en vertelde hem wat er gaande was. Ik denk niet dat hij mijn door tranen verstikte woorden goed begreep. Die “ruis” vertaal ik in de monochrome-serie naar papier.

Mensen hoorden mij wel, maar verstonden me niet 100%. Ik begreep mezelf niet eens volledig. Ik vertelde nergens over mijn ‘probleem’, deed me vrolijk voor en ging elke dag lachend naar mijn werk. Mijn vrienden wisten van niets, nog altijd niet. Ik vind het moeilijk om erover te praten, zelfs nu ik officieel in remissie ben.

Ik ben er betrekkelijk goed vanaf gekomen, na slechts één operatie, en zelfs kinderen zijn nog een optie. Wie ben ik om over mijn moeilijkheden te praten als ze zo futiel zijn tegenover wat andere mensen meemaken?

Soms heb ik ruis in mijn hoofd, maar kan (en wil) ik er met niemand over praten.

-

Mixed media op A3-papier.

Using Format