Podenco

Honden nemen al eeuwenlang een plaats in naast de mens. Mettertijd evolueerde onze band met hen, van ‘gebruiksdieren’ verplaatsten ze zich meer en meer in meer een luxepositie. Veel honden zijn tegenwoordig volwaardige kompanen van de mens.

Veel, maar lang niet allemaal. Ik verwijs hierbij niet naar straathonden of achtergelaten dieren, maar naar honden die een dak boven het hoofd hebben.

In Spanje zijn bepaalde hondenrassen, zo ook de podenco die afgebeeld wordt op dit schilderij, nog steeds ‘voorwerpen’ volgens de wet. Concreet wil dat zeggen dat de eigenaar, vaak jagers, met het dier mogen doen wat ze willen.

Podenco’s (en andere jachthonden) worden vaak mishandeld. Ze worden beschoten, met veel te veel dieren op een kleine oppervlakte gehouden, vastgebonden in de vlakke zon zonder eten of drinken, … Volgens Spaans bijgeloof wordt een jager die zijn honden mishandeld, volgende keer gezegend met een ‘betere’ hond. Mishandeling is er de norm.

Zo worden podenco’s vaak opgeknoopt aan een boom om ‘piano te spelen’, hoe langer ze vechten, worstelen om lucht, hoe beter het lot de jager gezind zal zijn.

Ik vind dit barbaars.

Dit werk hoopt het probleem aan de kaak stellen. Hoe is het mogelijk dat een welvarend en cultureel land als Spanje zulke zaken nog steeds toelaat?

Door de honden een menselijk oog te geven, verwijs ik naar hun persoonlijkheid, hun zachtaardige karakter. Ik hoop dat ze gezien worden, net zoals zij ons zien.

Dieren zijn geen voorwerpen, het is tijd om bijgeloof achterwege te laten.

-

50x70cm, acryl op canvas.

Using Format